โปรเจ็คเยอะใช่ว่าจะดี ไม่มีอึ้ง

“โปรเจ็คเยอะใช่ว่าจะดี” โปรเจ็คใน list ผมเริ่มสร้างเมื่อปี 2007 แต่ มีไม่ถึง 20% ที่สร้างรายได้ให้ กว่า 80% ของทั้งหมด ดังนั้น ถึงเวลาที่ต้องตัดสินใจเลือก เพื่อปรับปรุงแผน ให้สอดคล้องกับเป้าหมายหลัก ผมจะซิ้งค์ folder list นี้ไปยังทุกๆ ที่ ที่ออนไลน์ได้ และเข้าถึงได้ เช่น PC ที่ใช้ประจำการทุกวัน Notebook สำหรับเวลา ที่ต้องหอบงานไปทำข้างนอก บนมือถือหลักทั้งสองเครื่อง (IOS,Android ใช้ ทดสอบ app) เครื่อง Sever Base (ใช้เก็บข้อมูลประมาณมากและใช้รันทูลต่างๆอัตโนมัติ) และ Tablet โดยผ่าน Cloud Service ที่ชื่อว่า Dropbox นั่นเอง เพราะหากสถานะการใหนว่าง และสะดวกกับอุปกรณ์ไหน ก็จะจับขึ้นมาทบทวน และ ทำมัน ได้ทันที (หากต้องการใช้ Dropbox แบบฟรีๆ คลิกจากลิงค์ https://db.tt/hiBxiXC […]

เป้าหมายสุดท้ายคือการเดินทาง ตอนที่ 1

ผมคิดมาหลายวันแล้วว่า จะปรับปรุงเป้าหมายชีวิตอีกครั้ง จากเดิมที่ตั้งใจปักหลักอยู่ที่ใดที่หนึ่ง ปรับปรุงเป็นการออกเดินทางตลอดชีวิตที่เหลือ  เพราะคิดว่าใจหนึ่งก็รู้สึกว่าการเดินทางจะเป็นอิสระจากกรอบความคิดของตัวเอง แต่อีกใจหนึ่งก็รู้สึกว่า ตัวเองท้อแท้จากความพลาดหวังในบางอย่างจึงอยากเดินทางแสวงหาอะไรสักอย่าง แต่ถึงยังไง อนาคตก็ยังตอบอะไรได้ไม่ชัดเจนนัก เหมือนกับทุกครั้ง ถึงแม้ว่าจะสามารถควบคุมชะตาชีวิตของตัวเอง ได้เกิน 50% ตั้งแต่ค้นพบเป้าหมายชีวิตครั้งแรกๆ ของตัวเอง ตอนอายุ 16 ปี ย้อนไปขณะที่ทำงานเป็นพนักงาน แผนกเบเกอรี่ โรงแรม พาวิเลียน จังหวัดสงขลา(เมื่อปี 2530-2533) ซึ่งตอนนั้นก็จำไม่ได้แล้วว่า ทำไมถึงคิดเรื่องนี้ได้ แต่ถ้าคิดย้อนกลับไป ก็อาจเป็นได้ว่า ตอนนั้นเราเป็นหนักอ่านตัวยงหรือเปล่า เพราะจะเดินเข้าห้องสมุดทุกวัน(ที่ทำงานไม่ไกลจากห้องสมุดประชาชน ประจำจังหวัดสงขลา) และสิ่งที่ค้นพบหลังจากนั้นคือ ค้นพบเป้าหมายชีวิตหนึ่งประโยค ก็คือ “ต้องการเป็นคนที่มีอิสระทางด้านการเงินและเวลา” หลังจากนั้นก็พยามหาวิธีที่จะบรรลุเป้าหมายเรื่อยมา แต่ด้วยนิสัยส่วนตัว ชอบคิดโน่นนี่นั่น และไม่ค่อยจะอดทนต่อความตั้งใจของตัวเองเท่าไร และใช้อารมณ์เป็นตัวนำทาง เลยมีความพยายามแค่ 30% ในการทำกิจกรรมที่จะทำให้บรรลุเป้าหมาย และปล่อยไปตามอารมณ์ตัวเอง และแน่นอนว่า พระเจ้ายุติธรรมเสมอ ท่านก็มอบความสำเร็จให้แค่ 30% จากวันนั้นถึงวันนี้ ยี่สิบกว่าปี ซึ่งถ้าทำตามแผนที่ตั้งไว้ 70-80% ก็น่าจะเป็นเศรษฐีไปแล้วนะ(ฮ่าๆ) แต่เมื่อคิดอีกที หรือว่า […]